Certificatie
Vrijwillige certificatie
In het algemeen is een certificaat een bewijsstuk van bijvoorbeeld echtheid of overeenkomst. Een certificaat is een schriftelijke verklaring van overeenkomst met van te voren overeengekomen criteria. Met certificatie wordt het proces bedoeld vanaf de aanvraag van het certificaat tot het afgeven daarvan.
De relatie tussen normalisatie en certificatie ligt in de criteria voor de beoordeling die voorafgaat aan het afgeven van een certificaat. Deze criteria zijn veelal in normen vastgelegd.
Certificatie kan plaatsvinden op vrijwillige basis, bijvoorbeeld vanwege een vermoed commercieel voordeel, of omdat de wetgever het aantonen van het voldoen aan wettelijke bepalingen vereist.
Omdat keuren en certificeren in elk land afzonderlijk erg omslachtig en duur is, zijn er op allerlei gebieden zogenaamde overeenkomstgroepen ontstaan van certificatie-instellingen die resultaten van elkaar erkennen of zelfs geheel overnemen.
Soms blijkt een vrijwillig te behalen certificaat of keurmerk van een onafhankelijke derde een commercieel voordeel. Dit wordt vrijwillige certificatie genoemd.
Verplichte certificatie
De Nieuwe aanpak van de Europese Commissie herbergt verwijzing naar Europese normen. Daarin is aangegeven welke verschillende keuzemogelijkheden er bestaan om aan te tonen dat producten voldoen aan de essentiële eisen van de richtlijnen
Om aan te geven hoe de Europese Commissie hier over denkt is een document uitgewerkt, genaamd de "Globale Aanpak." In aanvulling daarop heeft de Commissie de "Handleiding voor de toepassing van de op basis van de nieuwe aanpak en de globale aanpak tot stand gekomen communautaire technische voorschriften" uitgegeven. Deze handleiding behandelt de voornaamste kernbegrippen.
Er bestaan enkele Europese richtlijnen die in bepaalde gevallen verplichten een certificaat van een Aangewezen Instelling te halen, alvorens een product op de markt mag worden gebracht.
Accreditatie
Ook de certificatie-instellingen zelf worden gecontroleerd. Zo wordt de onafhankelijkheid gecontroleerd, evenals de competentie van het personeel, de gebruikte apparatuur, de criteria aan de hand waarvan getest wordt, etc. Dit heet "accreditatie" en wordt in Nederland uitgevoerd door de RvA (Raad voor de Accreditatie) te Utrecht. Dit is een private instelling die wordt beheerd door alle partijen die belang hebben bij certificatie, zoals fabrikanten, gebruikers en certificatie-instellingen. De RvA werd in 1981 als RvA(Raad voor de certificatie) opgericht na een initiatief van het Ministerie van Economische Zaken. De RvA wordt nu door de overheid aangemerkt als nationale accreditatie-organisatie.
Bij verplichte certificatie zal accreditatie door de overheid worden vereist. Meestal zijn certificatie-instellingen bij vrijwillige certificatie ook geaccrediteerd.
In de categorie "Certificatie" treft u informatie aan over voor u belangrijke ontwikkelingen op dit gebied.
|
Voor de elektrotechnische sector zijn verschillende manieren van certificatie beschikbaar. Er zijn 3 certificatiemerken: ENEC, HAR en Keymark. |
|
Fabrikanten van elektrotechnische en elektronische producten kunnen voordeel halen bij de wereldwijde certificatie-activiteiten van IEC. |
|
IEC CAB heeft een werkgroep opgezet om te bekijken of een wereldwijd IEC keurmerk haalbaar is. |
|
|
|
In de vorige editie werd melding gemaakt van de verplichting om bij export naar China het CCC-merk te verkrijgen voor een groot aantal producten. |
|
Om het gebruik van Europese normen te stimuleren heeft CENELEC vanaf het begin van haar bestaan certificatie-activiteiten in de elektrotechniek begeleid. Daartoe heeft indertijd het CENELEC Marks Committee schema’s voor wederzijdse erkenning van keurings- en certificatieresultaten opgezet en onderhouden. |
|
|
